रोजच्या कामाच्या धावपळीतून थोडा वेळ बाहेर पडून कुठेतरी फिरायला जावं, असं मला आणि ज्ञानेश्वरला बरेच दिवस वाटत होतं. ही कल्पना मित्रांपुढे मांडली आणि त्यानंतर आमच्या MSN Conference वर सहलीची चर्चा रंगू लागली. बऱ्याच विचारांनंतर ठिकाण ठरलं—मुळशी. मात्र ठिकाण ठरवण्यापेक्षा तारीख ठरवणं अधिक कठीण निघालं!
सुरुवातीला २१ जुलै २००७ ही तारीख ठरली होती. पण त्या दिवशी हेमंतला वेळ नव्हता. त्याच्या सोयीचा विचार करून आणि बाकीच्यांची संमती घेऊन अखेर शनिवार, ४ ऑगस्ट २००७ हा दिवस निश्चित करण्यात आला. शनिवार असल्याने आम्हा सगळ्या ‘ऐटीतल्या’—म्हणजे IT मधल्या—लोकांना तो सोयीचा होता.
साधारण दहा मित्र येतील, असा सुरुवातीचा अंदाज होता. उत्साहाच्या भरात सर्व इच्छुकांना व्यवस्थित लेखी निमंत्रणही पाठवण्यात आलं. अर्थात, आमच्या सहलींचा पूर्वानुभव लक्षात घेता निमंत्रण पाठवणं आणि प्रत्यक्ष माणसं येणं या दोन पूर्णपणे वेगळ्या गोष्टी होत्या.
सहलीपूर्व गळती
```- अजय जोशी आमच्याबरोबर येईल का, हा नेहमीप्रमाणेच मोठा प्रश्न होता. केवळ औपचारिकता म्हणून त्यालाही निमंत्रण पाठवलं आणि नेहमीप्रमाणे ते बहुधा थेट कचऱ्याच्या डब्यात गेलं.
- “तू सहलीला येणारच नाहीस!” असं चार दिवस आधी मंदार मुळ्येला चिडवणारा हेमंत स्वतःच नेहमीप्रमाणे गळाला.
- पराग जोगळेकर आणि मंदार मुळ्ये यांनी काही अपरिहार्य कारणांमुळे आपापली माघार कळवली.
- भाऊराव माने तर कुणाला काही न सांगता अचानक गावी निघून गेला.
अशा प्रकारे दहा जणांच्या प्रस्तावित सहलीसाठी प्रत्यक्ष दिवस उजाडेपर्यंत पाचच मित्र शिल्लक राहिले. पन्नास टक्के उपस्थिती—आमच्या मानाने हा निकाल चांगलाच म्हणायचा!
त्यातही मिलिंद दिवेकर आणि पुष्कर कुलकर्णी यांनी येण्याआधी थोडं नाटक केलं होतं. पण अखेर ते आले, हेच महत्त्वाचं. पाच जण निश्चित झाल्यावर निदान “जायचं कसं?” हा प्रश्न सहज सुटला.
४ ऑगस्ट २००७ : सहलीचा दिवस
आदल्या रात्रीपासूनच पावसाने सहलीला आपली उपस्थिती नोंदवली होती. सकाळपर्यंत वातावरण अगदी वर्षासहलीसाठी तयार झालं होतं.
सकाळी साडेआठ वाजता पुष्कर, विनोद, ज्ञानेश्वर आणि मिलिंद माझ्या घरी जमले. मीदेखील सहलीसाठी खास तयारी केली होती—केशकर्तनालयात जाऊन एकदम “स्पेशल लूक” घेऊन आलो होतो!
सगळ्यांनी आपापल्या गाड्या माझ्या घराजवळ पार्क केल्या आणि आम्ही माझ्या Ford Ikon मधून मुळशीच्या दिशेने निघालो. वाटेत एका दुकानात थांबून न्याहरीसाठी खाणं-पिणं घेतलं. कुठे पोहोचायची घाई नव्हती. त्यामुळे गप्पा मारत, आजूबाजूचा परिसर पाहत आणि पावसाचा आनंद घेत आमचा प्रवास सुरू झाला.
पावसामुळे संपूर्ण परिसर धुऊन निघाल्यासारखा दिसत होता. हिरवाईचे रंग अधिकच गडद झाले होते. ‘मानस लेक’जवळ आम्ही पहिला फोटो थांबा घेतला. तिथून लांबवर दिसणारा आपल्या जमिनीचा तुकडा मिलिंदने आम्हाला दाखवला आणि त्यानंतर आम्ही पुन्हा पिरंगुट घाटाच्या दिशेने निघालो.
रस्त्यात दिसणाऱ्या हिरवाईने आम्हाला वारंवार थांबायला भाग पाडलं. कधी एखादं दृश्य पाहण्यासाठी, तर कधी फोटो काढण्यासाठी गाडी थांबत होती. पिरंगुटनंतर पावसाचा जोर आणखी वाढला. काही ठिकाणी समोरचा रस्ताही नीट दिसत नव्हता.
बाहेर पावसाने रंगवलेले हिरवे डोंगर आणि मनात “हिरवे हिरवे गार गालिचे…” तसेच “श्रावणमासी हर्ष मानसी…” अशा ओळी—सगळंच त्या प्रवासाला अगदी साजेसं होतं.
लेक रेसिडन्सीचा मुक्काम—जवळजवळ!
मुळशीमध्ये मिलिंदचा एक मित्र ‘लेक रेसिडन्सी क्लब’मध्ये येणार होता. सकाळीच आम्हाला समजलं होतं की तिथे तीनशे रुपयांत दिवसभर राहता येतं. अनेक ठिकाणी विचारपूस करत अखेर आम्ही त्या ठिकाणी पोहोचलो.
हॉटेल स्वतः फारसं खास वाटलं नाही; पण तिथून दिसणारं दृश्य मात्र जबरदस्त होतं. दुर्दैवाने—किंवा आमच्या खिशाच्या दृष्टीने सुदैवाने—बुकिंग उपलब्ध नव्हतं. त्यामुळे तिथे राहणं टळलं आणि प्रत्येकाचे तीनशे रुपये वाचले!
हॉटेलमध्ये थोडं खाणं-पिणं झाल्यानंतर मिलिंद, विनोद आणि ज्ञानेश्वर नदीकाठी गेले. मी आणि पुष्कर मात्र “कशाला उगाच भिजायचं?” असं म्हणत गाडीतच बसून राहिलो. तिकडे त्या तिघांचं फोटोसेशन पूर्ण झालं आणि काही वेळाने ते परत आले.
धबधब्यांकडून ताम्हिणी घाटाकडे
मुळशीच्या पुढे जाताना रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंना अनेक धबधबे दिसत होते. ते पाहून आमचा उत्साहही धबधब्यांसारखाच उसळू लागला. एका मोठ्या धबधब्याजवळ आम्ही थांबलो.
तरीही मी आणि पुष्कर आजूबाजूची प्रेक्षणीय स्थळं न्याहाळण्यातच अधिक रमलो. बाकीच्यांनी मात्र धबधब्याचा आनंद मनसोक्त घेतला. एकदा भिजायला सुरुवात झाल्यानंतर त्यांची भिजण्याची भूक आणखी वाढली आणि त्यानंतर आमचा मोर्चा ताम्हिणी घाटाकडे वळला.
ताम्हिणीच्या निसर्गसौंदर्याबद्दल मी यापूर्वी अनेकदा ऐकलं होतं; पण हा माझा तिथला पहिलाच प्रत्यक्ष अनुभव होता. धुक्यात हरवलेला रस्ता, बारीक पण सतत पडणारा पाऊस आणि सभोवतालचे हिरवे डोंगर—सगळंच भन्नाट होतं.
काही ठिकाणी पाच फुटांपलीकडचंही दिसत नव्हतं. अशाच दाट धुक्यात ज्ञानेश्वर फोटो काढण्यासाठी गाडीतून उतरला. त्याची ही संधी साधून आम्ही गाडी पुढे नेली आणि त्याला काही अंतर चालत यायला लावलं!
ज्ञानेश्वरचं खास फोटोसेशन
घाटाच्या मध्यावर आणखी एका धबधब्याजवळ आम्ही पुन्हा थांबलो. अर्थात, फोटोसेशन झालंच पाहिजे होतं.
ज्ञानेश्वर सकाळपासूनच “सगळ्यांनी भिजायलाच पाहिजे!” असा हट्ट करत होता. पण त्याच्या या मागणीवर आमच्या एकंदर अनुत्साहामुळे अक्षरशः पाणी पडलं होतं. अखेर मिलिंदनेच पुढाकार घेतला आणि ज्ञानेश्वरला धबधब्यात ढकलून पुरता भिजवला. विनोद मात्र कसा कोण जाणे, वाचला!
त्यानंतर मला आणि पुष्करला ज्ञानेश्वरची आणखी थट्टा करण्याचा चेव आला. “तुझ्या वेगवेगळ्या पोझमध्ये छान फोटो काढतो,” असं सांगून आम्ही त्याच्याकडून वाट्टेल तशा माकडचेष्टा करून घेतल्या.
त्याला वाटत होतं की त्याचे भरपूर फोटो काढले जात आहेत. प्रत्यक्षात फोटो थोडे आणि त्याच्या करामतींचे व्हिडिओच जास्त शूट होत होते!
परतीचा प्रवास
सकाळी साडेआठ वाजता सुरू झालेली आमची सहल संध्याकाळी सहाच्या सुमारास पुन्हा माझ्या घरी येऊन संपली.
घरी पोहोचल्यानंतर लगेच कुणी निघालं नाही. दिवसभरात घडलेल्या गमतीजमतींची पुन्हा एकदा उजळणी झाली. कोण कुठे घसरलं, कोण किती भिजलं, कोणाची कशी थट्टा झाली आणि कोण सहलीला न येऊन काय चुकलं—या सगळ्यावर पुन्हा हशा पिकला.
शेवटी सगळे खूश होऊन आपापल्या घरी रवाना झाले. नियोजनाच्या वेळी दहा जण असलेली आणि प्रत्यक्षात पाच जणांवर आलेली आमची मुळशी वर्षासहल संख्येने छोटी असली, तरी आठवणींच्या बाबतीत मात्र चांगलीच मोठी ठरली.
