पुढे जाऊन ज्या सहलींना आम्ही अभिमानाने ‘वर्षा सहल’ म्हणू लागलो, त्या मालिकेची ही अनधिकृत सुरुवात होती. अर्थात, सहलीचं नाव तेव्हा ठरलं नव्हतं; पण बैठका, मोठमोठी नियोजनं, शेवटच्या क्षणी होणारी गळती आणि उरलेल्या मित्रांनी केलेली धमाल—ही पुढील वर्षा सहलींची सगळी लक्षणं या पहिल्याच सहलीत दिसू लागली होती.
नेहमीप्रमाणे बैठकीत बरीच स्वप्नं रंगवण्यात आली होती. कुठे जायचं, कसं जायचं, कुठे राहायचं आणि काय काय करायचं, यावर भरपूर चर्चा झाली. सर्वाधिक मतं रायगडला जाण्याच्या बाजूने होती. त्यातलं सर्वात भारदस्त मत अर्थातच हेमंतचं होतं.
मंदारनेही रायगडच्या योजनेबद्दल भरपूर उत्सुकता दाखवली होती. त्याने रोप-वेची माहिती काढली, राहण्याच्या सोयी शोधल्या आणि सहलीचं नियोजन जवळजवळ प्रत्यक्षात येईल इतपत पुढे नेलं.
मात्र सहलीच्या नियोजनात किती मित्रांनी उत्साह दाखवला, यापेक्षा प्रत्यक्ष दिवशी किती जण आले, हे सांगणंच अधिक योग्य ठरेल.
ऐनवेळी मिलिंद, पराग आणि ज्ञानेश्वर ही तीनच कार्टी तयार राहिली. एवढ्या मोठ्या रायगड मोहिमेसाठी फक्त तीन मावळे उरल्यावर आम्ही परिस्थितीचा शांतपणे विचार केला. रायगडापर्यंत जाण्याऐवजी जवळच असलेला सिंहगड सर करावा, असा अत्यंत साळसूद आणि व्यावहारिक निर्णय घेतला.
सिंहगडाच्या स्वारीला सुरुवात
ठरलेल्या दिवशी सकाळीच ज्ञानेश्वर आणि मिलिंद आपापल्या दुचाकी घेऊन माझ्या घरी आले. सुरुवातीला थोडा वेळ गप्पा झाल्या आणि त्यानंतर आमचं त्रिकूट सिंहगडाच्या स्वारीसाठी तयार झालं.
निघताना ज्ञानेश्वरची दुचाकी माझ्या घरीच ठेवली. या निमित्ताने माझ्या ‘व्हिक्टर’ला बऱ्याच दिवसांनी मोकळ्या हवेत फेरफटका मारण्याची संधी मिळाली. अशा प्रकारे दोन दुचाकींवरून आमच्या तीन मावळ्यांची सिंहगड मोहीम सुरू झाली.
रस्त्यात फोटोसेशन जोरात सुरू होतं. थोडं पुढे जायचं, एखादं दृश्य आवडलं की थांबायचं, फोटो काढायचे आणि पुन्हा निघायचं—असा आमचा कार्यक्रम चालला होता.
खडकवासल्याजवळ थांबण्याचा विचार होता. पण तिथे फारसं काही विशेष घडताना दिसलं नाही, त्यामुळे तो बेत रद्द करून आम्ही पुढे निघालो. काही वेळातच सिंहगड घाट सुरू झाला.
पावसाळ्यातला सिंहगड घाट
पावसाळ्यामुळे घाटातला निसर्ग भन्नाट दिसत होता. डोंगरांवर पसरलेली हिरवाई, रस्त्याच्या कडेने दिसणारी झाडं आणि पावसाने धुऊन निघालेला परिसर—सगळंच प्रसन्न होतं.
ज्ञानेश्वर माझी दुचाकी चालवत असल्याने मला मागे बसून आजूबाजूचा निसर्ग निवांतपणे पाहता येत होता. सुंदर दृश्यं दिसली की गाडी थांबवायची सूचना देण्याची जबाबदारीही अर्थातच माझ्याकडे होती.
घाटात काही सायकलस्वार दिसले. चढाईमुळे दमून ते रस्त्याच्या कडेला विश्रांती घेत असावेत. दुचाकीवरून घाट चढतानाही आम्ही अधूनमधून थांबत होतो; त्यामुळे सायकलवरून एवढा घाट चढणाऱ्या त्यांच्या जिद्दीचं मनापासून कौतुक वाटलं.
वाटेत आणखी काही फोटोथांबे घेत आम्ही साधारण एका तासात सिंहगडाच्या वाहनतळापर्यंत पोहोचलो.
चढाईपूर्व ताक आणि भजी
वाहनतळावर पोहोचल्यानंतर लगेच चालायला सुरुवात करण्याइतकी आमची घाई नव्हती. पुढच्या चढाईसाठी शरीराला योग्य इंधन मिळणं आवश्यक होतं. त्यामुळे प्रथम ताक आणि गरमागरम भजीवर यथेच्छ ताव मारण्यात आला.
आम्ही ज्या हॉटेलमध्ये बसलो होतो, तिथे घाटात दिसलेले उर्वरित सायकलस्वारही नंतर पोहोचले. त्यांचा सायकलिंगसाठीचा खास पोशाख आम्हाला त्या वेळी थोडा हास्यास्पद वाटला होता. पण त्यांच्या मेहनतीचा विचार करता त्यावर इथे फार भाष्य न केलेलंच बरं!
कल्याण दरवाजा काबीज
खाणं-पिणं झाल्यावर आमची खरी चढाई सुरू झाली. मुख्य वाटेने सरळ जाण्यापेक्षा गनिमी काव्याने कडे-कपारींतून मार्ग काढत पुढे जाण्यातच आम्हाला अधिक मजा वाटत होती.
अशाच रीतीने वाट काढत आम्ही सर्वप्रथम कल्याण दरवाजा काबीज केला. तिथे पोहोचेपर्यंत थोडी दमछाक झाली होती. त्यामुळे जवळचं गवत पाहून आम्ही काही वेळ निवांत पहुडलो.
मात्र आमची ही शांत विश्रांती फार काळ टिकली नाही. काही मिनिटांतच मुलांचा एक मोठा समूह गोंगाट करत तिथे येऊन धडकला. त्यांच्या आवाजामुळे गडावरची शांतता एका क्षणात गायब झाली आणि आम्ही तिथून तातडीने निघण्याचा निर्णय घेतला.
ज्ञानेश्वरचा प्रसिद्ध Wind Point
कल्याण दरवाजातून निघताच ज्ञानेश्वरने Wind Point वर जाण्याचा आग्रह धरला. तो आमच्या तिघांमध्ये लहान असल्यामुळे त्याचं मन मोडणं आम्हाला योग्य वाटलं नाही. त्यामुळे त्याचा हट्ट मान्य करण्यात आला.
पुन्हा एकदा कडे-कपारींतून वाट शोधत आम्ही नव्या दिशेने निघालो. संपूर्ण रस्ताभर ज्ञानेश्वर त्या ठिकाणाचं वर्णन करत होता.
“तिथे प्रचंड वारा असतो. अगदी उडून जायला होईल इतका!”
```त्याच्या वर्णनावरून आम्हाला तिथे उभं राहण्यासाठी दगडाला धरून राहावं लागेल की काय, असंच वाटू लागलं होतं.
```ज्ञानेश्वरच्या वर्णनामुळे आमची उत्सुकताही वाढली होती. बरीच पायपीट करून अखेर आम्ही त्या बहुचर्चित Wind Point वर पोहोचलो.
पण तिथे प्रचंड वारा तर सोडाच—साधी झुळूकही नव्हती!
ज्ञानेश्वरच्या चेहऱ्यावरचा हवालदिल भाव पाहण्यासारखा होता. आम्ही मात्र Wind Point वर वारा नसल्याची भरपूर मजा घेतली. त्या ठिकाणाने आम्हाला वाऱ्याचा अनुभव दिला नसला, तरी ज्ञानेश्वरची खेचण्यासाठी एक कायमस्वरूपी विषय नक्की दिला.
झुणका-भाकर आणि मिलिंदची डुलकी
Wind Point चा अपेक्षाभंग पचवल्यानंतर आम्हाला पोटाची आठवण झाली. तिथून आम्ही जेवणाच्या शोधात निघालो आणि एका झोपडीवजा हॉटेलमध्ये जाऊन खास सिंहगड शैलीतील झुणका-भाकरची ऑर्डर दिली.
दिवसभराच्या पायपिटीमुळे मिलिंद इतका दमला होता की जेवता-जेवताच तो तिथे झोपी गेला. त्याला उठवण्यापेक्षा काही वेळ शांत झोपू द्यावं, असं आम्ही ठरवलं.
त्यानंतर ज्ञानेश्वर आणि मी निवांत बसून अत्यंत फालतू—पण त्या वेळेला आम्हाला फार महत्त्वाचे वाटणाऱ्या—विषयांवर गप्पा मारत राहिलो.
साधारण साडेचार वाजता आम्ही सिंहगडाचा निरोप घेतला आणि परतीच्या प्रवासाला सुरुवात केली.
पहिली वर्षा सहल
रायगडावर जाण्याच्या मोठ्या योजनेने सुरू झालेली आणि अखेर तीन मित्रांच्या सिंहगड स्वारीत रूपांतरित झालेली ही सहल अशा रीतीने यशस्वी झाली. पुढे आमच्या अनेक वर्षा सहली झाल्या; पण त्या सगळ्यांची अनौपचारिक सुरुवात याच छोट्याशा सहलीने झाली होती.
आणि “तीन तिघाडा, काम बिघाडा” ही म्हण खोटी आहे, हे आम्ही उर्वरित “बाराच्या” सर्व मित्रांना दाखवून आलो!
No comments:
Post a Comment